Dag 8, 22 juni 2026, naar de Jungfraujoch!

Vandaag is een dag, die je normaal alleen in films ziet. 

Het is een kunst om te beschrijven hoe onze dag was, wat we voor moois gezien hebben, en hoe overweldigend het was. We hebben hier heel lang naar uit gezien. In 2018 is het er niet van gekomen, en ook de afgelopen 2 jaar hebben we het vanwege verschillende redenen moeten uitstellen. Maar vandaag gaan we dan echt naar de Jungfraujoch. een rib uit je lijf, maar na de verkoop van de Volkstuin besloten we meteen dat (een deel van) het geld aan deze trip besteed moest worden. En omdat Zwitserland nu in een hoge drukgebied zit, durfden we zelfs al twee dagen geleden te boeken.
En dat heeft heel goed uitgepakt, want daardoor was er nog plek op de vroege baantjes. Hoe vroeger naar de Jungfraujoch, hoe beter. Hoe vroeger, hoe minder mensen er zijn, en hoe meer je kunt genieten van de stilte, het bizar indrukwekkende. 
De wekker ging dan ook naar vakantiebegrippen vroeg: 05:45. We stonden om 07:26 in een al lange rij voor de Eiger Express, waar de eerste gondel ging om 07:45.

Alles ging vrij vlot, en ondanks onze reserveringen voor bepaalde tijdstippen, waren we om even voor 9 uur boven; een half uur eerder dan gepland.
De Eiger Express is sinds eind 2020 in gebruik. Je gaat ermee van Grindelwald Terminal (wat een naam, en wat groot, het lijkt wel een luchthaven)

naar Eiger Gletscher, en vandaaruit met een tandradbaan 7 kilometer dwars door de berg naar Jungfraujoch. De Eiger Express is best heftig om in de zitten: in de cabines kunnen 24 mensen tegelijk. De afstanden tussen de palen is enorm groot, en toch hangt de kabel niet door. Een knap staaltje werk hoor. Maar wat hangt zo'n cabine hoog. Op de foto hieronder zie je een tegemoetkomende cabine bij de Eiger.

Bovengekomen gaan de meeste mensen eerst de Discovery Tour doen. Dat is bijv. met de lift naar de Sphinx, naar de Cinema (ja, echt), en naar het Ice Palace. Wij stiefelden meteen door naar de uitgang naar de Aletsch Gletsjer, en daar waren we zo goed als alleen! Wat een ervaring, wat een belevenis.

Zonder zonnebril kun je je ogen niet openhouden, de sneeuw is enorm reflecterend, en de zon staat hoog aan de hemel. Een helderblauwe lucht. Op het moment dat wij daar aankwamen, was er stilte en rust. Een dik uur verder, werd er muziek gedraaid (waarom in vredesnaam, muziek op deze berg?), en werd er door mensen gebruik gemaakt van het Snow Fun Park. Daar kun je met een opgeblazen band over de sneeuw sjesen, of vliegen als een vogel aan een kabel. Wij deden dat allemaal niet, wij zijn richting Mönchsjoch Hut gelopen, een wandeling heen en terug van ongeveer 2 uur. Door enkelhoge sneeuw. 

 Corina loopt omhoog richting de Hut. 

 Annemarie is blij ende Happy

Het blijkt een te zware klim te zijn, helemaal naar de hut. We komen een heel eind, maar keren om. We moeten deze dagen nog meer lopen, en de boel niet overdrijven. We hebben nog enorme lol als er een foto van ons gemaakt wordt, waarbij we denken te kunnen gaan zitten op een besneeuwde rand, en daar vervolgens half in verdwijnen, met een nat zitvlak voor Annemarie tot gevolg. 

Eenmaal terug bij het startpunt, gaan we met een grote lift (voor ook wel 25 mensen, op een kluitje) met een snelheid van 6,3 meter per seconde naar boven naar het Sphinx Terrace. Als je daar eenmaal bent, heb je een nog mooier uitzicht op de gletsjer, en kun je ook goed zien hoe ver wij gelopen zijn richting hut. 

 Dit is de Sphinx, gezien vanaf onze wandeling naar de Hut. 

 En als je op de Spinx staat, zie je waar wij helemaal gelopen hebben. Tot links bovenin de foto zeg maar. 

We nemen nog een kijkje in het Ice Palace. Dat is een ruimte, volledig gemaakt van ijs, diep in de gletsjer. Heel gaaf op zich, ware het niet dat het er veel te druk is, en dat we het weer snel verlaten. 

 Annemarie in het ijspaleis

Rond een uur of twaalf hebben we eigenlijk alles wel gezien, en wordt de enorme drukte ons teveel van het goede. We gaan een half uurtje eerder dan gepland met de tandradbaan terug naar Eigergletscher, kleden ons daar op het damestoilet om in zomers wandeltenue (op de Jungfraujoch was het 4 graden) , vullen ook onze flessen weer, en smeren ons weer in met factor 50.

 De Jungfraubahn

En dan begint weer een heerlijke wandeling, de Jungfrau Eigertrail. Ons plan om op een zelfde plek als in 2018 een foto te maken mislukt, want we lopen op een heel andere wijze naar Kleine Scheidegg. Daar pakken we een terrasje, en eten een heerlijke stuk abrikozenvlaai, uitkijkend op de Eigernordwand. Helaas geen klimmers gespot. De trein brengt ons terug naar Grindelwald, waar we na wat boodschappen voor morgen te hebben gehaald, om kwart over vijf weer bij het appartement zijn. De wandeling naar het appartement, met boodschappen, is steeds een uitdaging, en is soms nog inspannender dan alle bergwandelingen die we doen.
Als afsluiter van deze geweldige dag eten we bij Ristorante pizzeria Da Salvi. Corina denkt de serveerster te herkennen van 8 jaar geleden, en als ik dat tegen de vrouw zeg, meldt zij dat zij hetzelfde had: "die vrouwen ken ik". We worden heel leuk geholpen, en ik moet stiekem een beetje lachen. Deze vrouw is van Franse komaf, en spreekt Engels. Nou, ze wijkt niet veel af van " I only say this once" (Allo Allo).

Ik hoop dat jullie een beetje een indruk hebben van vandaag, en een beetje mee konden genieten.